Word je spontaan vegetariër van

Er ZIJN tribunalen!

De Telegraaf stelt alleen maar vragen

Oh ja

Hugo de Jonge werkte tijdens corona keihard om Hugo de Jonge te redden

Gevoelens van opluchting, trots en verdriet wisselen elkaar af bij Masha Koekenbier. De 53-jarige onderneemster uit Abcoude heeft het bekende restaurant Koekenbier in Medemblik verkocht aan de gemeente. Met haar vader Jan neemt ze na meer dan een kwart eeuw afscheid van de locatie in het Emmapark. "We houden van dat stekkie."

'Koekenbier' is een bekende plek voor veel inwoners van de gemeente Medemblik. Gelegen in het Emmapark was het - zeker in het verleden - een geliefde plek om te midgetgolfen, een feestje te geven of in de zomer plaats te nemen op het terras. Kinderen speelden er in de speeltuin en voor veel booteigenaren vormde het een ideale tussenstop tijdens een zomerse dag op het water.

De inmiddels 83-jarige Jan Koekenbier was sinds 1998 eigenaar van het pand. Drie jaar later kwam dochter Masha er als compagnon bij. De bekende vestiging van Koekenbier in Alkmaar was van haar opa en oma. Masha bestiert met haar vriend ook een locatie in Abcoude. "Maar Medemblik was echt wel mijn ding", zegt ze.

Corona en geen personeel

'Medemblik' draaide lange tijd goed en er waren plannen voor een nieuw pand, met onder meer een serre. Totdat Jan in 2019 ziek werd en niet veel later corona volgde. Dat trok niet alleen een zware financiële wissel, maar het bleek daarna ook moeilijk om voldoende personeel te krijgen.

De laatste jaren was de zaak daarom meer niet open dan wel. Ook in de zomermaanden. De staat van het vervallen pand werd er niet beter op en mede door een kapot dak konden ze feesten en partijen niet meer aannemen.

Een moeizame relatie met de gemeente Medemblik maakte het er allemaal niet beter op, zegt Masha. "Dat heeft ons veel ellende en verdriet opgeleverd. En gemiste omzet. Vooral omdat ze het pand niet op mijn naam wilden zetten. Alleen dan kon ik investeren. Nu ging dat niet, want mijn vader van 83 krijgt geen lening. Ik zat klem en kon geen kant op."

Ook potentiële nieuwe eigenaren liepen volgens haar tegen gemeentelijke regels aan. "In 2021 hadden we iemand die het wilde kopen. Ze hadden het geld liggen om het aan te kopen en om er in te investeren. Ze wilden boven de zaak wat hotelkamers maken, maar voelden weinig enthousiasme bij de gemeente. Ook als het ging over uitbreiding of parkeerplaatsen. Dus die trokken zich op het laatste moment terug."

Nu hebben ze het pand verkocht aan de gemeente, die de grond al in het bezit had. Medemblik pakt zo de regie over de toekomst van het Emmapark. "Aan de ene kant zijn we opgelucht. Het is een zorg minder", zegt Masha.

'Het is goed zo'

"We hebben de laatste jaren al heel veel advocaatkosten gemaakt en het zorgde voor veel stress. Het alternatief was om naar de rechter te gaan, maar dan volgde er ongetwijfeld nog meer verdriet. Het is goed zo."

Het is even stil, Masha snikt. Want het steekt toch. "Vooral de manier waarop je bent behandeld. We hebben in al die jaren geen normaal gesprek met de gemeente gehad, dat doet het meeste pijn. Het juridische gedoe overschaduwt de laatste jaren."

De gemeente Medemblik zegt in een reactie: "Het Emmapark moet weer een levendige plek worden, met een aantrekkelijke en veilige horecavoorziening voor bezoekers en inwoners van Medemblik. De gemeente heeft niet veel vertrouwen in de continuïteit in exploitatie van het pand door de eigenaar en wil graag de regie voeren op de ontwikkeling van deze plek, die voor de stad Medemblik van groot belang is."

'Ziel en zaligheid ingelegd'

En dus nemen Jan en Masha met gemengde gevoelens afscheid van de plek die meer dan een kwart eeuw hun tweede thuis was. "We hebben onze ziel en zaligheid erin gelegd. Als ik oude foto's zie, denk aan de volle terrassen, de feesten die er zijn geweest, oude gasten en oude personeelsleden, dan word ik daar heel blij en gelukkig van."

Ze vervolgt: "Mijn vader en ik waren er altijd. We houden van dit stekkie en het zit ons in het hart. We hopen dat er enthousiaste nieuwe ondernemers in komen en dat het weer een mooie plek wordt voor Medemblik en omgeving. Want dat verdient deze plek."

Gevoelens van opluchting, trots en verdriet wisselen elkaar af bij Masha Koekenbier. De 53-jarige onderneemster uit Abcoude heeft het bekende restaurant Koekenbier in Medemblik verkocht aan de gemeente. Met haar vader Jan neemt ze na meer dan een kwart eeuw afscheid van de locatie in het Emmapark. "We houden van dat stekkie."

'Koekenbier' is een bekende plek voor veel inwoners van de gemeente Medemblik. Gelegen in het Emmapark was het - zeker in het verleden - een geliefde plek om te midgetgolfen, een feestje te geven of in de zomer plaats te nemen op het terras. Kinderen speelden er in de speeltuin en voor veel booteigenaren vormde het een ideale tussenstop tijdens een zomerse dag op het water.

De inmiddels 83-jarige Jan Koekenbier was sinds 1998 eigenaar van het pand. Drie jaar later kwam dochter Masha er als compagnon bij. De bekende vestiging van Koekenbier in Alkmaar was van haar opa en oma. Masha bestiert met haar vriend ook een locatie in Abcoude. "Maar Medemblik was echt wel mijn ding", zegt ze.

Corona en geen personeel

'Medemblik' draaide lange tijd goed en er waren plannen voor een nieuw pand, met onder meer een serre. Totdat Jan in 2019 ziek werd en niet veel later corona volgde. Dat trok niet alleen een zware financiële wissel, maar het bleek daarna ook moeilijk om voldoende personeel te krijgen.

De laatste jaren was de zaak daarom meer niet open dan wel. Ook in de zomermaanden. De staat van het vervallen pand werd er niet beter op en mede door een kapot dak konden ze feesten en partijen niet meer aannemen.

Een moeizame relatie met de gemeente Medemblik maakte het er allemaal niet beter op, zegt Masha. "Dat heeft ons veel ellende en verdriet opgeleverd. En gemiste omzet. Vooral omdat ze het pand niet op mijn naam wilden zetten. Alleen dan kon ik investeren. Nu ging dat niet, want mijn vader van 83 krijgt geen lening. Ik zat klem en kon geen kant op."

Ook potentiële nieuwe eigenaren liepen volgens haar tegen gemeentelijke regels aan. "In 2021 hadden we iemand die het wilde kopen. Ze hadden het geld liggen om het aan te kopen en om er in te investeren. Ze wilden boven de zaak wat hotelkamers maken, maar voelden weinig enthousiasme bij de gemeente. Ook als het ging over uitbreiding of parkeerplaatsen. Dus die trokken zich op het laatste moment terug."

Nu hebben ze het pand verkocht aan de gemeente, die de grond al in het bezit had. Medemblik pakt zo de regie over de toekomst van het Emmapark. "Aan de ene kant zijn we opgelucht. Het is een zorg minder", zegt Masha.

'Het is goed zo'

"We hebben de laatste jaren al heel veel advocaatkosten gemaakt en het zorgde voor veel stress. Het alternatief was om naar de rechter te gaan, maar dan volgde er ongetwijfeld nog meer verdriet. Het is goed zo."

Het is even stil, Masha snikt. Want het steekt toch. "Vooral de manier waarop je bent behandeld. We hebben in al die jaren geen normaal gesprek met de gemeente gehad, dat doet het meeste pijn. Het juridische gedoe overschaduwt de laatste jaren."

De gemeente Medemblik zegt in een reactie: "Het Emmapark moet weer een levendige plek worden, met een aantrekkelijke en veilige horecavoorziening voor bezoekers en inwoners van Medemblik. De gemeente heeft niet veel vertrouwen in de continuïteit in exploitatie van het pand door de eigenaar en wil graag de regie voeren op de ontwikkeling van deze plek, die voor de stad Medemblik van groot belang is."

'Ziel en zaligheid ingelegd'

En dus nemen Jan en Masha met gemengde gevoelens afscheid van de plek die meer dan een kwart eeuw hun tweede thuis was. "We hebben onze ziel en zaligheid erin gelegd. Als ik oude foto's zie, denk aan de volle terrassen, de feesten die er zijn geweest, oude gasten en oude personeelsleden, dan word ik daar heel blij en gelukkig van."

Ze vervolgt: "Mijn vader en ik waren er altijd. We houden van dit stekkie en het zit ons in het hart. We hopen dat er enthousiaste nieuwe ondernemers in komen en dat het weer een mooie plek wordt voor Medemblik en omgeving. Want dat verdient deze plek."

Gevoelens van opluchting, trots en verdriet wisselen elkaar af bij Masha Koekenbier. De 53-jarige onderneemster uit Abcoude heeft het bekende restaurant Koekenbier in Medemblik verkocht aan de gemeente. Met haar vader Jan neemt ze na meer dan een kwart eeuw afscheid van de locatie in het Emmapark. "We houden van dat stekkie."

'Koekenbier' is een bekende plek voor veel inwoners van de gemeente Medemblik. Gelegen in het Emmapark was het - zeker in het verleden - een geliefde plek om te midgetgolfen, een feestje te geven of in de zomer plaats te nemen op het terras. Kinderen speelden er in de speeltuin en voor veel booteigenaren vormde het een ideale tussenstop tijdens een zomerse dag op het water.

De inmiddels 83-jarige Jan Koekenbier was sinds 1998 eigenaar van het pand. Drie jaar later kwam dochter Masha er als compagnon bij. De bekende vestiging van Koekenbier in Alkmaar was van haar opa en oma. Masha bestiert met haar vriend ook een locatie in Abcoude. "Maar Medemblik was echt wel mijn ding", zegt ze.

Corona en geen personeel

'Medemblik' draaide lange tijd goed en er waren plannen voor een nieuw pand, met onder meer een serre. Totdat Jan in 2019 ziek werd en niet veel later corona volgde. Dat trok niet alleen een zware financiële wissel, maar het bleek daarna ook moeilijk om voldoende personeel te krijgen.

De laatste jaren was de zaak daarom meer niet open dan wel. Ook in de zomermaanden. De staat van het vervallen pand werd er niet beter op en mede door een kapot dak konden ze feesten en partijen niet meer aannemen.

Een moeizame relatie met de gemeente Medemblik maakte het er allemaal niet beter op, zegt Masha. "Dat heeft ons veel ellende en verdriet opgeleverd. En gemiste omzet. Vooral omdat ze het pand niet op mijn naam wilden zetten. Alleen dan kon ik investeren. Nu ging dat niet, want mijn vader van 83 krijgt geen lening. Ik zat klem en kon geen kant op."

Ook potentiële nieuwe eigenaren liepen volgens haar tegen gemeentelijke regels aan. "In 2021 hadden we iemand die het wilde kopen. Ze hadden het geld liggen om het aan te kopen en om er in te investeren. Ze wilden boven de zaak wat hotelkamers maken, maar voelden weinig enthousiasme bij de gemeente. Ook als het ging over uitbreiding of parkeerplaatsen. Dus die trokken zich op het laatste moment terug."

Nu hebben ze het pand verkocht aan de gemeente, die de grond al in het bezit had. Medemblik pakt zo de regie over de toekomst van het Emmapark. "Aan de ene kant zijn we opgelucht. Het is een zorg minder", zegt Masha.

'Het is goed zo'

"We hebben de laatste jaren al heel veel advocaatkosten gemaakt en het zorgde voor veel stress. Het alternatief was om naar de rechter te gaan, maar dan volgde er ongetwijfeld nog meer verdriet. Het is goed zo."

Het is even stil, Masha snikt. Want het steekt toch. "Vooral de manier waarop je bent behandeld. We hebben in al die jaren geen normaal gesprek met de gemeente gehad, dat doet het meeste pijn. Het juridische gedoe overschaduwt de laatste jaren."

De gemeente Medemblik zegt in een reactie: "Het Emmapark moet weer een levendige plek worden, met een aantrekkelijke en veilige horecavoorziening voor bezoekers en inwoners van Medemblik. De gemeente heeft niet veel vertrouwen in de continuïteit in exploitatie van het pand door de eigenaar en wil graag de regie voeren op de ontwikkeling van deze plek, die voor de stad Medemblik van groot belang is."

'Ziel en zaligheid ingelegd'

En dus nemen Jan en Masha met gemengde gevoelens afscheid van de plek die meer dan een kwart eeuw hun tweede thuis was. "We hebben onze ziel en zaligheid erin gelegd. Als ik oude foto's zie, denk aan de volle terrassen, de feesten die er zijn geweest, oude gasten en oude personeelsleden, dan word ik daar heel blij en gelukkig van."

Ze vervolgt: "Mijn vader en ik waren er altijd. We houden van dit stekkie en het zit ons in het hart. We hopen dat er enthousiaste nieuwe ondernemers in komen en dat het weer een mooie plek wordt voor Medemblik en omgeving. Want dat verdient deze plek."

Gracias Europa!

Na jaren van afwezigheid wordt Enkhuizen dit jaar weer vertegenwoordigd bij het Friese skûtsjesilen. Fanatiekeling Thomas de Boer uit Enkhuizen restaureerde samen met Leeuwarder Jorrit Jouwsma het schip De Drie Haringen. Hij is maar wat trots om begin augustus in Hindeloopen aan de start van het Open Kampioenschap te liggen.

Bij skûtsjesilen wordt er in teamverband gezeild met traditionele Friese zeilschepen met platte bodems. Thomas deed samen met zijn team in 2018 en 2019 mee met zijn skûtsje, totdat corona roet in het eten gooide. Ook vier jaar terug deed hij mee, maar nu moet het echt gaan gebeuren.

De vaste ploeg bestaat uit veertien man, waarvan er zes uit Enkhuizen komen. Het team start in de C-klasse, maar de grote ambitie is om in de hoogste klasse mee te draaien.

Tekst loopt door onder de foto's.

"Het is echt een teamsport, dat is het leuke eraan", vertelt Thomas. "We hebben een eigen volgschip, die hebben we ook recent helemaal verbouwd. Het hele leven aan boord met elkaar en het varen, het is natuurlijk ook een lifestyle."

Nu de mast en de giek zijn geïnstalleerd kan hij zich verheugen op een voorbereidingstoernooi in Lemmer op Hemelvaart. "Ik ben 's zomers nergens liever dan in Friesland. Dat is prachtig, met een groep mensen lekker zeilen op de Friese wateren. En uitkomen voor je stad Enkhuizen, hoe mooi is dat?"

Na jaren van afwezigheid wordt Enkhuizen dit jaar weer vertegenwoordigd bij het Friese skûtsjesilen. Fanatiekeling Thomas de Boer uit Enkhuizen restaureerde samen met Leeuwarder Jorrit Jouwsma het schip De Drie Haringen. Hij is maar wat trots om begin augustus in Hindeloopen aan de start van het Open Kampioenschap te liggen.

Bij skûtsjesilen wordt er in teamverband gezeild met traditionele Friese zeilschepen met platte bodems. Thomas deed samen met zijn team in 2018 en 2019 mee met zijn skûtsje, totdat corona roet in het eten gooide. Ook vier jaar terug deed hij mee, maar nu moet het echt gaan gebeuren.

De vaste ploeg bestaat uit veertien man, waarvan er zes uit Enkhuizen komen. Het team start in de C-klasse, maar de grote ambitie is om in de hoogste klasse mee te draaien.

Tekst loopt door onder de foto's.

"Het is echt een teamsport, dat is het leuke eraan", vertelt Thomas. "We hebben een eigen volgschip, die hebben we ook recent helemaal verbouwd. Het hele leven aan boord met elkaar en het varen, het is natuurlijk ook een lifestyle."

Nu de mast en de giek zijn geïnstalleerd kan hij zich verheugen op een voorbereidingstoernooi in Lemmer op Hemelvaart. "Ik ben 's zomers nergens liever dan in Friesland. Dat is prachtig, met een groep mensen lekker zeilen op de Friese wateren. En uitkomen voor je stad Enkhuizen, hoe mooi is dat?"

De KLM-stewardess die symptomen heeft van het hantavirus, is opgenomen in het Amsterdam UMC. Van het hantavirus - vorige week uitgebroken op het Nederlands cruiseschip Hondius - zijn verschillende varianten, waarvan enkele ook overdraagbaar van mens op mens. "Maar er is geen reden voor paniek", vertelt internist-infectioloog bij Amsterdam UMC Bram Goorhuis.

De stewardess kwam eind april in contact met de 69-jarige Nederlandse vrouw die besmet was met het virus. Zij overleed een dag later in Zuid-Afrika, nadat haar man eerder ook al overleed aan boord van het cruiseschip Hondius. 

Hoewel de testuitslag pas later vandaag binnen komt, wordt de KLM-stewardess wel in volledige isolatie behandeld. "Een virusinfectie moet je op zijn beloop laten en ondersteunen", vertelt Goorhuis. "Dat doen we wel in isolatie, net zoals we dat bij covid hebben gedaan." Daarvoor wordt gebruikgemaakt van speciale isolatieverpleging, waarbij de verpleegkundigen schorten, handschoenen en mondkapjes dragen. 

Andesvirus

Het is niet nieuw dat het hantavirus voorkomt in Europa. "Ik heb wel eens een patiënt gehad die het virus heeft opgelopen tijdens een kampeertripje in de Ardennen. Dan krijg je maag- en darmklachten en last van misselijkheid", vertelt Goorhuis. De variant van het virus die in Amerika voorkomt, het zogenoemde Andesvirus, kan echter voor meer problemen zorgen. "Doordat je daarbij ook last krijgt van longklachten, is het virus van mens op mens overdraagbaar. Alle bevestigde gevallen waar we nu van horen, gaan over de Andesvariant. Dus elke patiënt die nu positief test, heeft dat." 

Toch betekent dat volgens Goorhuis niet dat er reden is tot paniek. "Je hoeft je geen ebola-achtige toestanden voor te stellen", vertelt hij. Er zijn verschillende gradaties van besmettelijkheid, waarbij die van de mazelen het ergst is. "Als één iemand dat heeft, kan die meteen twintig anderen aansteken. Dat is gigantisch. Dit is veel moeilijker over te dragen." 

Goorhuis is dan ook niet bang voor een vergelijkbare situatie als bij het coronavirus. "Iedereen heeft nog ptss over covid, maar daar zijn we niet bang voor. De boodschap is ook echt: er is geen reden voor paniek." 

Het aantal meldingen van huiselijk geweld in Amsterdam is vorig jaar iets toegenomen ten opzichte van een jaar eerder, maar bleef de afgelopen jaren relatief stabiel. Dat melden het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) en Veilig Thuis op basis van voorlopige cijfers. Vorig jaar waren er 8990 meldingen van huiselijk geweld, 440 meer dan in 2024.

Kijkend naar de cijfers over de afgelopen zeven jaar valt een aantal dingen op. Zo was er een duidelijke afname van het aantal meldingen van huiselijk geweld in 2021; toen waren er ruim 1100 minder dan twee jaar daarvoor. Vermoedelijk had dat te maken met de coronapandemie, waardoor huiselijk geweld mogelijk minder snel werd gesignaleerd.

Vervolgens nam het aantal meldingen weer toe, om daarna stabiel te blijven schommelen tussen de 8500 en 9000.

Kindermishandeling

Nog altijd de vaakst voorkomende vorm van huiselijk geweld is kindermishandeling. Vorig jaar kwamen daarover in Amsterdam bijna 3995 meldingen binnen, 155 meer dan het jaar daarvoor. Na kindermishandeling kwamen, net als voorgaande jaren, de meeste meldingen binnen over (ex-)partnergeweld (ruim 3700, een lichte stijging). 

Ook landelijk werd huiselijk geweld vorig jaar vaker gemeld: dit aantal steeg met ongeveer 7000 ten opzichte van 2024.

Begin vorige maand stond Theaterschool De Trap aan de Zeeburgerdijk in Oost nog op omvallen, maar een crowdfundactie heeft razendsnel genoeg geld opgeleverd om door gaan. Directeur Charles Loyen laat weten zeer 'content' te zijn.

Theaterschool De Trap dreigde na 40 jaar definitief de deuren te moeten sluiten. Maar de deeltijdopleiding voor acteurs heeft via crowdfunding 131.000 euro opgehaald, genoeg om door te kunnen gaan. "Ik ben zeer content en blij", laat directeur Charles Loyen weten. 

De Trap kwam in de financiële problemen mede door de coronapandemie, zei artistiek leider Nelleke Zitman begin vorige maand tegen AT5. In die periode was er weinig ruimte voor marketing en promotie, met als gevolg dat er de afgelopen jaren te weinig aanmeldingen waren. De Trap moet het grotendeels hebben van het lesgeld. 

"Wat betreft onlinemarketing hebben we echt de boot gemist," zegt directeur Loyen nu. Met het opgehaalde geld zijn nu een marketingmanager en een onlinemanager aangesteld. Verder kunnen opgebouwde schulden worden afgelost en misschien kan het gebouw ook worden opgeknapt. 

Twee scholen in Hippolytushoef en Den Oever sluiten zich aan bij een project waarbij jeugdondersteuners en jongerenwerkers de leerlingen ondersteunen. Deze professionals herkennen al vlug kleine en grote problemen waarmee de kinderen te maken kunnen hebben en proberen die zo snel mogelijk op te lossen. Het project begon in 2022 en groeit nu verder. De scholen staan in de rij om mee te doen.

Het project met extra hulp op scholen begon vier jaar geleden nadat duidelijk was geworden dat de kinderen een flinke knauw hadden gekregen van de coronatijd. Ze konden niet naar school, samen spelen en sporten en raakten soms in een isolement. De gemeente Hollands Kroon begon daarom met de inzet van jeugdondersteuners en jongerenwerkers op school en het werkt. Scholen staan er nu op de wachtlijst om mee te doen.

"Corona is echt een moeilijke tijd geweest. Geen vriendjes over de vloer om te spelen, niet naar school, geen sport, dat doet wat met een kind", vertelt wethouder Mary van Gent van de gemeente Hollands Kroon. "Voor sommigen is het echt traumatisch geweest. En die gevolgen zijn nu soms nog te merken. Dat duurt een generatie."

Kind staat centraal

Integraal Kindcentrum Op de Elft in Hippolytushoef en 't Spant in Den Oever zijn de volgende scholen die aan de gang kunnen. De jeugdondersteuners en jongerenwerkers helpen de leerlingen bij allerlei uitdagingen; van gedragsproblemen tot het doodgaan van een huisdier of ondersteuning bij het leren, alles wordt gezien en opgepakt.

Tekst gaat verder onder de foto.

"We hadden bijvoorbeeld een kind dat de opdrachten in de klas nooit helemaal afmaakte en andere kinderen stoorde. De leraar kreeg zijn vinger er niet achter. Ik kon toen de leraar al wat tips geven hoe hij het aan kon pakken. Maar door verder te kijken en met de ouders te praten kwam toen het beeld naar voren dat het eigenlijk een "meerkunner" was die extra uitdaging nodig had", vertelt jeugdondersteuner Sylvana Heutink.

Zij loopt al een tijdje mee op scholen in de omgeving. Met haar collega Indy Slijkerman gaat ze nu ook op de twee Wieringer scholen aan de slag. "Het kind staat centraal: wat heeft die nodig. En we maken het contact met de ouders. Het opvoeden van een kind vraagt veel en daar kunnen we bij helpen", zegt Heutink.

Tekst gaat verder onder de foto.

Toen het project startte waren scholen nog voorzichtig. Hulpverleners op school moeten niet het beeld geven dat er zaken misgaan, was het gevoel. Maar inmiddels is de werkwijze omarmd. Leraren ervaren de ondersteuning en kunnen zich meer op het lesgeven concentreren.

Rogier van Dijk, directeur van IKC Op de Elft, is naast de jeugdondersteuners op zijn school ook blij met de jongerenwerkers die over de vloer komen. "Zij verbinden de wereld buiten met de wereld binnen." De leefwereld van de kinderen houdt immers niet op bij het schoolplein.

Jongerenwerkers helpen praten

"En de drempel naar de jongerenwerker toe is lager dan bijvoorbeeld naar een leraar. Kinderen stappen makkelijker op ze af om hun verhaal te vertellen", zegt wethouder Mary van Gent. "Tijdens het spelen kunnen ze zo tegen ze zeggen dat ze bijvoorbeeld thuis problemen hebben. Die signalen kunnen zo snel worden opgepakt. Dat is heel belangrijk."

De bedoeling van het project is dat problemen worden aangepakt voordat ze groter worden en uiteindelijk om meer zorgverlening vragen. Dat vraagt dus om een investering. Omdat de eerste resultaten positief zijn, wordt het project langzaam uitgebreid. De gemeente kijkt daarbij ook naar wat de scholen nodig hebben. Dat verschilt per locatie.