De minister van Asiel mag zijn dienstauto inruilen voor het regeringsvliegtuig, hij heeft de afgelopen nacht voor het laatst in ons kikkerlandje geslapen, de plicht roept! Het eerstvolgende AZC dat onze minister van Asiel opent, staat niet meer hier, niet meer binnen de EU, maar in Tangier of Istanbul. Welke gaat als eerste open? It’s a race!

Hij mag net zo lang tussen Afrikaanse, Aziatische en Europese hoofdsteden rondvliegen totdat het gelukt is. De EU is een handelsblok en hoort gewoon landen die hun eigen onderdanen niet meer terugnemen uit te sluiten van handel, toerisme, vliegbewegingen en ander diplomatiek verkeer. Afspraken moet je afdwingen. De Troika is back!

Voor arme landen vormen illegale migranten een cruciale kasstroom van 6% BBP. Het geld dat ze naar hun achtergebleven familie sturen vormt geen directe belasting, maar het is voor de economie het moederland een zeer welkome financiële impuls in harde valuta. Het maakt niet uit of het normaal, crimineel of jihadistisch geld is, het stinkt niet.

Die kasstroom verlaat ons land en komt die landen onder de radar binnen via diensten zoals hawala, waardoor het makkelijk eindigt bij corrupte ambtenaren of afpersende maffia. Keihard onderhandelen is noodzakelijk, het moet voor hun kabinetten, corrupte ambtenaren EN maffioso meer opleveren om mee te werken dan om tegen te werken.

Die landen hangen nu aan elkaar van mensensmokkel, waar hele families geld bij elkaar leggen om een jongen voor tienduizenden euro’s een levensgevaarlijke reis te laten maken. De maffia verdient daar grof geld aan, terwijl de lokale economie helemaal leegbloed. De lokale overheid heeft vervolgens geen geld en geen macht.

Wie praat over ondermijning moet voorkomen dat ontwikkelingslanden afhankelijk blijven van illegale migratie en drugshandel. Ze blijven ook een speelbal van corruptie zolang wij de miljarden van terroristen en dictators verbergen. Drain the swamp begint gewoon bij brievenbusfirma's zoals op de Zuidas, sloop het verdienmodel.

Op Ter Apel staat het terugkeer en vertrekcentrum helaas ver weg bij snelwegen, zeehavens of vliegvelden, het staat bijna aan het einde van de wereld, aan een doodlopende weg. Er is een jaar over gestudeerd, het idee is meer dan vier jaar oud, het is tijd voor actie. Binnen het nieuwe migratiepact hoort dit centrum buiten de EU.

Het beoordelingscentrum voor kansarme migranten hoort ook buiten de EU. Dan zijn er geen problemen binnen de samenleving tijdens de beoordeling, is er geen risico op verdwijnen in de illegaliteit en kan dit in een lagelonenland een stuk goedkoper. Daar is ook meer ruimte, misbruik als uitvalsbasis voor criminaliteit is daar onmogelijk.

De dienst terugkeer en vertrek meldde eerder al dat terugkeer via het vliegtuig eindigt in migranten die een paar uur zoek zijn, een uurtje vechten en zo hun vlucht missen. Wij betalen dan voor een paar dure lege stoelen. Een busreis terug naar Tangier of Istanbul kent dit probleem niet en kost minder, een alternatief is een militaire vrachtvlucht.

De minister van Asiel gooide het op een bizar akkoordje met Italië, alle migranten die tot gisteren via het veilige Italië zijn doorgereisd naar ons landje hoeven niet meer op basis van het Dublincriterium terug, dat geldt alleen voor nieuwe migranten, in ruil hiervoor belooft Italië zich nogmaals aan het nieuwe migratiepact te houden, wat ze al deden.

Wanneer wij mogen betalen mogen we ons aan alle Europese (corona)-regels houden, maar als er een keer een regeltje is waar wij belang bij hebben moeten we smeken, onderhandelen en vervolgens ons verlies nemen. Onze minister gooit voor het begin van een onderhandeling het tafelzilver in de Trevifontein zonder er iets voor terug te krijgen.

De minister van Asiel hoeft de komende jaren geen gemeenten, provincies of politieke partijen te bellen. De tijd van spreiden en dweilen terwijl Europees en rijksbeleid de kraan open laat staan is voorbij. Onze opvang is een veelvoud van onder andere België, wij moeten hun race to the bottom niet te faciliteren met onbeperkte hotelinzet.

Als je ziet hoe hard ministers, burgemeesters en wethouders rennen voor nieuwkomers, vaak recht tegen volksvertegenwoordigers in, dan zie je een groot contrast met ons. Er gaat geen geld structureel naar wonen. NUL. Er worden ook nog eens belastingbetalers uit hun huis gezet, want hun creatieve oplossing voldoet niet aan een bestemmingsplan.

Wethouder Anja Vijselaar denkt dat je in dit land binnen een half jaar aan een betaalbare woning kunt komen, als dat al lukt, zorgt dit voor verdringing, waar door iemand anders weer dakloos blijft. Echt een politicus die de wachtlijsten en huizenprijzen nog niet heeft gezien. Ze heeft kennelijk gemist hoe ernstig onze woningnood is, ze is wereldvreemd.

We missen een half miljoen woningen, hebben anderhalf miljoen woningzoekenden, doen gemiddeld tien jaar over de ontwikkeling van een woonwijk. We hebben geen drinkwater, elektriciteit, wegen of openbaar vervoer voor nieuwe woonwijken. De tijd om alleen huisvesting te garanderen voor asielzoekers en statushouders is voorbij.

De minister van Verkeer mist 80 miljard voor wegen, terwijl we jaarlijks 31 miljard betalen aan accijns en motorrijtuigenbelasting. We hebben net afgesproken 5% BBP uit te geven aan defensie, waarvan 1,5% infrastructuur. Bij 1400 miljard BBP geeft dit 21 miljard per jaar voor wegen, een netverzwaring en een luchtalarm. Dat geld is er gewoon.

Er zijn kinderen die na een studie en met vaste baan nog noodgedwongen bij hun ouders wonen. Wanneer de ouders overlijden moeten ze eruit. 35 jaar netjes betalen en nog mag je een huurovereenkomst van je ouders niet overnemen, ook niet tegen een nieuwe marktconforme huurprijs. Je krijgt ook niet een andere oplossing. Je raakt dakloos.

Het zou goed zijn als de rest van het kabinet eens kennismaakt met Joop. Hij woont al negen jaar buiten in een tentje, stookt kaarsvet om thee te zetten en het zou intens barmhartig zijn om deze bejaarde toch eens een kamertje te geven in een pension. Een plek in de opvang is vijf keer zo goedkoop dan op straat, scheelt zo een paar miljard.

Het grasveldje voor Ter Apel is nooit leeg geweest.

Er komen tribunalen

Blijkbaar een topambtenaar ofzo

PVV-Statenlid Ronald van Tiggelen is vandaag veroordeeld voor de aanrijding van activist Trees Lammers (77) tijdens een demonstratie. Hij krijgt 200 uur taakstraf, een boete van 1100 euro en mag zeker een half jaar niet autorijden. "Het is onmogelijk dat Van Tiggelen Lammers niet gezien heeft", zegt de rechter na bestudering van de beelden.

Lammers (77) demonstreerde op 3 maart 2025 samen met andere activisten bij het provinciehuis in Haarlem. Met een spandoek blokkeerden zij de weg uit de parkeergarage.

Op beelden (zie bovenstaande video, red.) is te zien dat provinciepoliticus Van Tiggelen eerst door het spandoek heen reed en vervolgens Lammers aanreed. Zij hield daar een hersenschudding aan over en klachten aan haar knie en rug. Van Tiggelen reed daarna door. Hij zei in de rechtbank dat hij Lammers niet gezien had.

Extra verantwoordelijkheid en voorbeeldfunctie

Maar dat 'kan niet waar zijn', vindt de rechtbank van Haarlem, in het vonnis van vandaag. Ze vindt Van Tiggelen schuldig aan een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, het verlaten van de plaats ongeval en het verstoren van een demonstratie.

"Van Tiggelen is een democratisch gekozen volksvertegenwoordiger, net als een Tweede Kamerlid", legt persrechter Dirk Straathof uit. "In die rol heeft hij een extra verantwoordelijkheid en een voorbeeldfunctie in de bescherming van het democratische grondrecht om te demonstreren."

Activiste Lammers zegt blij te zijn met het vonnis. "Ik zou niet willen dat iemand de gevangenis in zou moeten voor zo'n domme actie." Wel krijgt hij een taakstraf van 200 uur en moet hij een jaar zijn rijbewijs inleveren, waarvan een half jaar voorwaardelijk. Ook moet hij Lammers 1100 euro betalen en krijgt hij een voorwaardelijke celstraf van een maand.

'Toneelspel'

Van Tiggelen liet zich vandaag niet zien, maar een handjevol IJmuidenaren maakten hun ongenoegen over Lammers kenbaar. Dat deden zij vlak buiten de rechtbank en binnen, in de hal voor de rechtszaal. Zij zijn, ondanks de beelden van de aanrijding, van mening dat Lammers toneelspeelt. Ze zou zich al meerdere keren hebben laten aanrijden bij betogingen.

Bij het groepje zitten onder anderen de bekende anti-coronademonstrant Marco Buis en Velsens Forum voor Democratie-gemeenteraadslid Joost Broekman. In bovenstaande video is te zien hoe Buis voor de rechtbank een schouderduw uitdeelt aan een mededemonstrant van Lammers. 

Lammers: "Iedereen heeft natuurlijk het recht om te demonstreren, maar ik vind ze onbeschoft."

Hij diende AZ dertig jaar lang. Als voetballer, jeugdtrainer, scout, hoofdscout en uiteindelijk als directeur voetbalzaken. Onlangs trok Max Huiberts de deur in Alkmaar achter zich dicht. In de AZ-documentaire Huiberts the doc vertelt hij dat hij helemaal geen ambitie had om in het voetbal te blijven werken. 

Directeur voetbalzaken Martin van Geel haalde hem over om in het voetbal werkzaam te blijven.

"Ik heb altijd gezegd dat ik iets anders wilde gaan doen. Van Geel overtuigde mij om jeugdtrainer te worden. Hij was heel duidelijk: 'Je gaat dit gewoon doen'. Ik had eerlijk gezegd niet zoveel keuze", blikt Huiberts (55) terug op die periode. 

Achteraf een verstandige keuze. Huiberts werkt zich binnen AZ op tot de hoogste technische man die in 2016 Earnest Stewart opvolgt.

Emotioneel

Met toenmalig algemeen directeur Robert Eenhoorn vormt hij een ijzersterk duo. Ze delen lief en leed. Huiberts vertelt in de documentaire geëmotioneerd over het overlijden van zijn broer. Over de impact die dat had en de steun die hij van Eenhoorn ontving.

De loopbaan van Huiberts in Alkmaar begint In 1996. De linksbuiten maakt in de zomer de overstap van Borussia Mönchengladbach naar AZ. De club speelt op dat moment voor een paar duizend toeschouwers in de Alkmaarderhout en is dan nét naar de eredivisie gepromoveerd.

Huiberts hoort via zijn zaakwaarnemer Peter Gerards over de ambitieuze plannen van toenmalig voorzitter Dirk Scheringa. "Bij AZ staat wat te gebeuren, werd mij gezegd. Ik had het gevoel dat er niet heel veel onzin werd verteld."

Een chronische knieblessure zorgt in 2003 voor een voortijdig einde van de voetballoopbaan van de linksbuiten die zich had voorgenomen om niet in het befaamde zwarte gat te belanden. Huiberts heeft met het oog op de toekomst een brasserie in zijn geboorteplaats Zwolle gekocht.

Alleen is hij met vrouw en kinderen inmiddels stevig in Noord-Holland geworteld en kiest hij op aanraden van Van Geel toch het pad van de voetbalwereld. 

Het pakt goed uit. Huiberts oogst veel lof. Bij de laatste thuiswedstrijd van AZ zingen supporters de vertrekkend directeur toe en wordt een groot spandoek getoond.

Burgemeester Anja Schouten benoemt hem tot ereburger van Alkmaar. Warme woorden zijn er in de documentaire ook van oud-spelers Vangelis Pavlidis en Bruno Martins Indi.

AZ-coryfeeën Hugo Hovenkamp en Henk van Rijnsoever zeggen Huiberts te gaan missen: "Hij was én is één van ons. Max is altijd zichzelf gebleven."

KNVB-beker

In zijn periode als directeur voetbalzaken pakt AZ één prijs: de KNVB-beker. In het afgebroken corona-seizoen deelt AZ met Ajax de koppositie in de eredivisie. Financieel boert de club uitstekend en vrijwel elk jaar wordt Europees voetbal gehaald.

Cruciale beslissingen die Huiberts gedurende zijn periode als directeur neemt, zijn de trainers die worden ontslagen. Arne Slot, Pascal Jansen en recent Maarten Martens vliegen er tussentijds uit. Over die lastige besluiten gaat het in de halfuur durende AZ-documentaire niet.  

Huiberts the doc is te zien bij AZ.nl/video. 

Word je spontaan vegetariër van

Er ZIJN tribunalen!

De Telegraaf stelt alleen maar vragen

Oh ja

Hugo de Jonge werkte tijdens corona keihard om Hugo de Jonge te redden

Gevoelens van opluchting, trots en verdriet wisselen elkaar af bij Masha Koekenbier. De 53-jarige onderneemster uit Abcoude heeft het bekende restaurant Koekenbier in Medemblik verkocht aan de gemeente. Met haar vader Jan neemt ze na meer dan een kwart eeuw afscheid van de locatie in het Emmapark. "We houden van dat stekkie."

'Koekenbier' is een bekende plek voor veel inwoners van de gemeente Medemblik. Gelegen in het Emmapark was het - zeker in het verleden - een geliefde plek om te midgetgolfen, een feestje te geven of in de zomer plaats te nemen op het terras. Kinderen speelden er in de speeltuin en voor veel booteigenaren vormde het een ideale tussenstop tijdens een zomerse dag op het water.

De inmiddels 83-jarige Jan Koekenbier was sinds 1998 eigenaar van het pand. Drie jaar later kwam dochter Masha er als compagnon bij. De bekende vestiging van Koekenbier in Alkmaar was van haar opa en oma. Masha bestiert met haar vriend ook een locatie in Abcoude. "Maar Medemblik was echt wel mijn ding", zegt ze.

Corona en geen personeel

'Medemblik' draaide lange tijd goed en er waren plannen voor een nieuw pand, met onder meer een serre. Totdat Jan in 2019 ziek werd en niet veel later corona volgde. Dat trok niet alleen een zware financiële wissel, maar het bleek daarna ook moeilijk om voldoende personeel te krijgen.

De laatste jaren was de zaak daarom meer niet open dan wel. Ook in de zomermaanden. De staat van het vervallen pand werd er niet beter op en mede door een kapot dak konden ze feesten en partijen niet meer aannemen.

Een moeizame relatie met de gemeente Medemblik maakte het er allemaal niet beter op, zegt Masha. "Dat heeft ons veel ellende en verdriet opgeleverd. En gemiste omzet. Vooral omdat ze het pand niet op mijn naam wilden zetten. Alleen dan kon ik investeren. Nu ging dat niet, want mijn vader van 83 krijgt geen lening. Ik zat klem en kon geen kant op."

Ook potentiële nieuwe eigenaren liepen volgens haar tegen gemeentelijke regels aan. "In 2021 hadden we iemand die het wilde kopen. Ze hadden het geld liggen om het aan te kopen en om er in te investeren. Ze wilden boven de zaak wat hotelkamers maken, maar voelden weinig enthousiasme bij de gemeente. Ook als het ging over uitbreiding of parkeerplaatsen. Dus die trokken zich op het laatste moment terug."

Nu hebben ze het pand verkocht aan de gemeente, die de grond al in het bezit had. Medemblik pakt zo de regie over de toekomst van het Emmapark. "Aan de ene kant zijn we opgelucht. Het is een zorg minder", zegt Masha.

'Het is goed zo'

"We hebben de laatste jaren al heel veel advocaatkosten gemaakt en het zorgde voor veel stress. Het alternatief was om naar de rechter te gaan, maar dan volgde er ongetwijfeld nog meer verdriet. Het is goed zo."

Het is even stil, Masha snikt. Want het steekt toch. "Vooral de manier waarop je bent behandeld. We hebben in al die jaren geen normaal gesprek met de gemeente gehad, dat doet het meeste pijn. Het juridische gedoe overschaduwt de laatste jaren."

De gemeente Medemblik zegt in een reactie: "Het Emmapark moet weer een levendige plek worden, met een aantrekkelijke en veilige horecavoorziening voor bezoekers en inwoners van Medemblik. De gemeente heeft niet veel vertrouwen in de continuïteit in exploitatie van het pand door de eigenaar en wil graag de regie voeren op de ontwikkeling van deze plek, die voor de stad Medemblik van groot belang is."

'Ziel en zaligheid ingelegd'

En dus nemen Jan en Masha met gemengde gevoelens afscheid van de plek die meer dan een kwart eeuw hun tweede thuis was. "We hebben onze ziel en zaligheid erin gelegd. Als ik oude foto's zie, denk aan de volle terrassen, de feesten die er zijn geweest, oude gasten en oude personeelsleden, dan word ik daar heel blij en gelukkig van."

Ze vervolgt: "Mijn vader en ik waren er altijd. We houden van dit stekkie en het zit ons in het hart. We hopen dat er enthousiaste nieuwe ondernemers in komen en dat het weer een mooie plek wordt voor Medemblik en omgeving. Want dat verdient deze plek."

Gevoelens van opluchting, trots en verdriet wisselen elkaar af bij Masha Koekenbier. De 53-jarige onderneemster uit Abcoude heeft het bekende restaurant Koekenbier in Medemblik verkocht aan de gemeente. Met haar vader Jan neemt ze na meer dan een kwart eeuw afscheid van de locatie in het Emmapark. "We houden van dat stekkie."

'Koekenbier' is een bekende plek voor veel inwoners van de gemeente Medemblik. Gelegen in het Emmapark was het - zeker in het verleden - een geliefde plek om te midgetgolfen, een feestje te geven of in de zomer plaats te nemen op het terras. Kinderen speelden er in de speeltuin en voor veel booteigenaren vormde het een ideale tussenstop tijdens een zomerse dag op het water.

De inmiddels 83-jarige Jan Koekenbier was sinds 1998 eigenaar van het pand. Drie jaar later kwam dochter Masha er als compagnon bij. De bekende vestiging van Koekenbier in Alkmaar was van haar opa en oma. Masha bestiert met haar vriend ook een locatie in Abcoude. "Maar Medemblik was echt wel mijn ding", zegt ze.

Corona en geen personeel

'Medemblik' draaide lange tijd goed en er waren plannen voor een nieuw pand, met onder meer een serre. Totdat Jan in 2019 ziek werd en niet veel later corona volgde. Dat trok niet alleen een zware financiële wissel, maar het bleek daarna ook moeilijk om voldoende personeel te krijgen.

De laatste jaren was de zaak daarom meer niet open dan wel. Ook in de zomermaanden. De staat van het vervallen pand werd er niet beter op en mede door een kapot dak konden ze feesten en partijen niet meer aannemen.

Een moeizame relatie met de gemeente Medemblik maakte het er allemaal niet beter op, zegt Masha. "Dat heeft ons veel ellende en verdriet opgeleverd. En gemiste omzet. Vooral omdat ze het pand niet op mijn naam wilden zetten. Alleen dan kon ik investeren. Nu ging dat niet, want mijn vader van 83 krijgt geen lening. Ik zat klem en kon geen kant op."

Ook potentiële nieuwe eigenaren liepen volgens haar tegen gemeentelijke regels aan. "In 2021 hadden we iemand die het wilde kopen. Ze hadden het geld liggen om het aan te kopen en om er in te investeren. Ze wilden boven de zaak wat hotelkamers maken, maar voelden weinig enthousiasme bij de gemeente. Ook als het ging over uitbreiding of parkeerplaatsen. Dus die trokken zich op het laatste moment terug."

Nu hebben ze het pand verkocht aan de gemeente, die de grond al in het bezit had. Medemblik pakt zo de regie over de toekomst van het Emmapark. "Aan de ene kant zijn we opgelucht. Het is een zorg minder", zegt Masha.

'Het is goed zo'

"We hebben de laatste jaren al heel veel advocaatkosten gemaakt en het zorgde voor veel stress. Het alternatief was om naar de rechter te gaan, maar dan volgde er ongetwijfeld nog meer verdriet. Het is goed zo."

Het is even stil, Masha snikt. Want het steekt toch. "Vooral de manier waarop je bent behandeld. We hebben in al die jaren geen normaal gesprek met de gemeente gehad, dat doet het meeste pijn. Het juridische gedoe overschaduwt de laatste jaren."

De gemeente Medemblik zegt in een reactie: "Het Emmapark moet weer een levendige plek worden, met een aantrekkelijke en veilige horecavoorziening voor bezoekers en inwoners van Medemblik. De gemeente heeft niet veel vertrouwen in de continuïteit in exploitatie van het pand door de eigenaar en wil graag de regie voeren op de ontwikkeling van deze plek, die voor de stad Medemblik van groot belang is."

'Ziel en zaligheid ingelegd'

En dus nemen Jan en Masha met gemengde gevoelens afscheid van de plek die meer dan een kwart eeuw hun tweede thuis was. "We hebben onze ziel en zaligheid erin gelegd. Als ik oude foto's zie, denk aan de volle terrassen, de feesten die er zijn geweest, oude gasten en oude personeelsleden, dan word ik daar heel blij en gelukkig van."

Ze vervolgt: "Mijn vader en ik waren er altijd. We houden van dit stekkie en het zit ons in het hart. We hopen dat er enthousiaste nieuwe ondernemers in komen en dat het weer een mooie plek wordt voor Medemblik en omgeving. Want dat verdient deze plek."

Gevoelens van opluchting, trots en verdriet wisselen elkaar af bij Masha Koekenbier. De 53-jarige onderneemster uit Abcoude heeft het bekende restaurant Koekenbier in Medemblik verkocht aan de gemeente. Met haar vader Jan neemt ze na meer dan een kwart eeuw afscheid van de locatie in het Emmapark. "We houden van dat stekkie."

'Koekenbier' is een bekende plek voor veel inwoners van de gemeente Medemblik. Gelegen in het Emmapark was het - zeker in het verleden - een geliefde plek om te midgetgolfen, een feestje te geven of in de zomer plaats te nemen op het terras. Kinderen speelden er in de speeltuin en voor veel booteigenaren vormde het een ideale tussenstop tijdens een zomerse dag op het water.

De inmiddels 83-jarige Jan Koekenbier was sinds 1998 eigenaar van het pand. Drie jaar later kwam dochter Masha er als compagnon bij. De bekende vestiging van Koekenbier in Alkmaar was van haar opa en oma. Masha bestiert met haar vriend ook een locatie in Abcoude. "Maar Medemblik was echt wel mijn ding", zegt ze.

Corona en geen personeel

'Medemblik' draaide lange tijd goed en er waren plannen voor een nieuw pand, met onder meer een serre. Totdat Jan in 2019 ziek werd en niet veel later corona volgde. Dat trok niet alleen een zware financiële wissel, maar het bleek daarna ook moeilijk om voldoende personeel te krijgen.

De laatste jaren was de zaak daarom meer niet open dan wel. Ook in de zomermaanden. De staat van het vervallen pand werd er niet beter op en mede door een kapot dak konden ze feesten en partijen niet meer aannemen.

Een moeizame relatie met de gemeente Medemblik maakte het er allemaal niet beter op, zegt Masha. "Dat heeft ons veel ellende en verdriet opgeleverd. En gemiste omzet. Vooral omdat ze het pand niet op mijn naam wilden zetten. Alleen dan kon ik investeren. Nu ging dat niet, want mijn vader van 83 krijgt geen lening. Ik zat klem en kon geen kant op."

Ook potentiële nieuwe eigenaren liepen volgens haar tegen gemeentelijke regels aan. "In 2021 hadden we iemand die het wilde kopen. Ze hadden het geld liggen om het aan te kopen en om er in te investeren. Ze wilden boven de zaak wat hotelkamers maken, maar voelden weinig enthousiasme bij de gemeente. Ook als het ging over uitbreiding of parkeerplaatsen. Dus die trokken zich op het laatste moment terug."

Nu hebben ze het pand verkocht aan de gemeente, die de grond al in het bezit had. Medemblik pakt zo de regie over de toekomst van het Emmapark. "Aan de ene kant zijn we opgelucht. Het is een zorg minder", zegt Masha.

'Het is goed zo'

"We hebben de laatste jaren al heel veel advocaatkosten gemaakt en het zorgde voor veel stress. Het alternatief was om naar de rechter te gaan, maar dan volgde er ongetwijfeld nog meer verdriet. Het is goed zo."

Het is even stil, Masha snikt. Want het steekt toch. "Vooral de manier waarop je bent behandeld. We hebben in al die jaren geen normaal gesprek met de gemeente gehad, dat doet het meeste pijn. Het juridische gedoe overschaduwt de laatste jaren."

De gemeente Medemblik zegt in een reactie: "Het Emmapark moet weer een levendige plek worden, met een aantrekkelijke en veilige horecavoorziening voor bezoekers en inwoners van Medemblik. De gemeente heeft niet veel vertrouwen in de continuïteit in exploitatie van het pand door de eigenaar en wil graag de regie voeren op de ontwikkeling van deze plek, die voor de stad Medemblik van groot belang is."

'Ziel en zaligheid ingelegd'

En dus nemen Jan en Masha met gemengde gevoelens afscheid van de plek die meer dan een kwart eeuw hun tweede thuis was. "We hebben onze ziel en zaligheid erin gelegd. Als ik oude foto's zie, denk aan de volle terrassen, de feesten die er zijn geweest, oude gasten en oude personeelsleden, dan word ik daar heel blij en gelukkig van."

Ze vervolgt: "Mijn vader en ik waren er altijd. We houden van dit stekkie en het zit ons in het hart. We hopen dat er enthousiaste nieuwe ondernemers in komen en dat het weer een mooie plek wordt voor Medemblik en omgeving. Want dat verdient deze plek."

Gracias Europa!

Na jaren van afwezigheid wordt Enkhuizen dit jaar weer vertegenwoordigd bij het Friese skûtsjesilen. Fanatiekeling Thomas de Boer uit Enkhuizen restaureerde samen met Leeuwarder Jorrit Jouwsma het schip De Drie Haringen. Hij is maar wat trots om begin augustus in Hindeloopen aan de start van het Open Kampioenschap te liggen.

Bij skûtsjesilen wordt er in teamverband gezeild met traditionele Friese zeilschepen met platte bodems. Thomas deed samen met zijn team in 2018 en 2019 mee met zijn skûtsje, totdat corona roet in het eten gooide. Ook vier jaar terug deed hij mee, maar nu moet het echt gaan gebeuren.

De vaste ploeg bestaat uit veertien man, waarvan er zes uit Enkhuizen komen. Het team start in de C-klasse, maar de grote ambitie is om in de hoogste klasse mee te draaien.

Tekst loopt door onder de foto's.

"Het is echt een teamsport, dat is het leuke eraan", vertelt Thomas. "We hebben een eigen volgschip, die hebben we ook recent helemaal verbouwd. Het hele leven aan boord met elkaar en het varen, het is natuurlijk ook een lifestyle."

Nu de mast en de giek zijn geïnstalleerd kan hij zich verheugen op een voorbereidingstoernooi in Lemmer op Hemelvaart. "Ik ben 's zomers nergens liever dan in Friesland. Dat is prachtig, met een groep mensen lekker zeilen op de Friese wateren. En uitkomen voor je stad Enkhuizen, hoe mooi is dat?"

Na jaren van afwezigheid wordt Enkhuizen dit jaar weer vertegenwoordigd bij het Friese skûtsjesilen. Fanatiekeling Thomas de Boer uit Enkhuizen restaureerde samen met Leeuwarder Jorrit Jouwsma het schip De Drie Haringen. Hij is maar wat trots om begin augustus in Hindeloopen aan de start van het Open Kampioenschap te liggen.

Bij skûtsjesilen wordt er in teamverband gezeild met traditionele Friese zeilschepen met platte bodems. Thomas deed samen met zijn team in 2018 en 2019 mee met zijn skûtsje, totdat corona roet in het eten gooide. Ook vier jaar terug deed hij mee, maar nu moet het echt gaan gebeuren.

De vaste ploeg bestaat uit veertien man, waarvan er zes uit Enkhuizen komen. Het team start in de C-klasse, maar de grote ambitie is om in de hoogste klasse mee te draaien.

Tekst loopt door onder de foto's.

"Het is echt een teamsport, dat is het leuke eraan", vertelt Thomas. "We hebben een eigen volgschip, die hebben we ook recent helemaal verbouwd. Het hele leven aan boord met elkaar en het varen, het is natuurlijk ook een lifestyle."

Nu de mast en de giek zijn geïnstalleerd kan hij zich verheugen op een voorbereidingstoernooi in Lemmer op Hemelvaart. "Ik ben 's zomers nergens liever dan in Friesland. Dat is prachtig, met een groep mensen lekker zeilen op de Friese wateren. En uitkomen voor je stad Enkhuizen, hoe mooi is dat?"

De KLM-stewardess die symptomen heeft van het hantavirus, is opgenomen in het Amsterdam UMC. Van het hantavirus - vorige week uitgebroken op het Nederlands cruiseschip Hondius - zijn verschillende varianten, waarvan enkele ook overdraagbaar van mens op mens. "Maar er is geen reden voor paniek", vertelt internist-infectioloog bij Amsterdam UMC Bram Goorhuis.

De stewardess kwam eind april in contact met de 69-jarige Nederlandse vrouw die besmet was met het virus. Zij overleed een dag later in Zuid-Afrika, nadat haar man eerder ook al overleed aan boord van het cruiseschip Hondius. 

Hoewel de testuitslag pas later vandaag binnen komt, wordt de KLM-stewardess wel in volledige isolatie behandeld. "Een virusinfectie moet je op zijn beloop laten en ondersteunen", vertelt Goorhuis. "Dat doen we wel in isolatie, net zoals we dat bij covid hebben gedaan." Daarvoor wordt gebruikgemaakt van speciale isolatieverpleging, waarbij de verpleegkundigen schorten, handschoenen en mondkapjes dragen. 

Andesvirus

Het is niet nieuw dat het hantavirus voorkomt in Europa. "Ik heb wel eens een patiënt gehad die het virus heeft opgelopen tijdens een kampeertripje in de Ardennen. Dan krijg je maag- en darmklachten en last van misselijkheid", vertelt Goorhuis. De variant van het virus die in Amerika voorkomt, het zogenoemde Andesvirus, kan echter voor meer problemen zorgen. "Doordat je daarbij ook last krijgt van longklachten, is het virus van mens op mens overdraagbaar. Alle bevestigde gevallen waar we nu van horen, gaan over de Andesvariant. Dus elke patiënt die nu positief test, heeft dat." 

Toch betekent dat volgens Goorhuis niet dat er reden is tot paniek. "Je hoeft je geen ebola-achtige toestanden voor te stellen", vertelt hij. Er zijn verschillende gradaties van besmettelijkheid, waarbij die van de mazelen het ergst is. "Als één iemand dat heeft, kan die meteen twintig anderen aansteken. Dat is gigantisch. Dit is veel moeilijker over te dragen." 

Goorhuis is dan ook niet bang voor een vergelijkbare situatie als bij het coronavirus. "Iedereen heeft nog ptss over covid, maar daar zijn we niet bang voor. De boodschap is ook echt: er is geen reden voor paniek."